2 listopada 2018
Dać kawałek nieba zmarłym.

Słuchajcie - parę dni temu byłam w kinie na przedpremierowym pokazie „Bohemian Rhapsody”. Dla tych, którzy nie kojarzą, to film o zespole Queen. Czytałam biografie Freddiego, uwielbiam ich muzykę a teraz jeszcze obejrzałam ten film. Piszę o nim dziś, bo dziś Święto Zmarłych. A ja wierzę, że zmarli nie są zmarli dopóki mamy ich w sercach czyli w naszych wewnętrznych niebach. Zmieniają formę bytowania z nami ale to my mamy moc trzymania ich „przy życiu” nosząc ich w sercach.

Dać kawałek nieba zmarłym

Wiecie, że w meksykańskiej tradycji istnieje coś takiego w sumie podobnego do naszego, jak „Dzień tych, którzy nie żyją” (Día de Muertos). To dzień radości, lekkości, kolorów - częstowania zmarłych ich ulubionym jedzeniem, napojami, muzyką. To święto jasne i wesołe. A na dodatek, co ekstremalnie ciekawe, to święto, które widzi śmierć jako potrójną. 

Mówi się tam, że człowiek umiera trzy razy i ta trzecia śmierć jest tą najgorszą, bo:

  • pierwsza śmierć to ta fizyczna, cielesna
  • druga to ta, kiedy ciało zmienia się w popiół
  • trzecia, to ta, kiedy zapominają o zmarłych najbliżsi.

Chodzi o to, że dopóki pamięta się o zmarłych, to ta trzecia śmierć się nie wydarza. Czyli zmarli żyją. 1 listopada pisałam o tym, że możemy mieć niebo na ziemi a dziś napiszę, że możemy dać kawałek nieba zmarłym. 

I teraz wracam do tego Freddiego i jego śmierci. Złożone i niełatwe losy jako człowieka, jako artysty, jako wokalisty. Geniusz, który w muzyce odnalazł siebie. Geniusz, który jak nikt inny na Live Aid pociągnął za sobą tysiące ludzi, co do dziś pozostaje niedoścignioną lekcją "pracy" z tłumem. Geniusz, który urodził się w czasach, kiedy odwaga odkrywania swojej orientacji seksualnej naznaczona była wstydem. Geniusz, który szukając miłości, gubił się i odnajdywał. Geniusz, który choć minęło tyle lat żyje, w moim sercu i paru innych. Geniusz. 

Rozmyślam teraz dużo o pasji i kosztach, końcach i początkach, o życiu i śmierci, o niebie i piekle i wiecie co… chyba marzy mi się, żebym nigdy nie zaznała tej trzeciej śmierci. Właściwie to życzę nam wszystkim, oby nikt nigdy nie umarł po raz trzeci.

Jestem psychologiem specjalizującym się w tematyce wstydu i odwagi. Współpracuję z osobami i zespołami świadcząc usługi coachingowe i szkoleniowe zarówno dla klientów prywatnych, jak i biznesowych.

Podziel się:

Kategorie

Ostatnie posty

18.06-1
Spark in the dark.
Dziś w ramach cyklu spotkań (po)wolna sobota w Pałacu Potockich w Krakowie, niejaka wspaniała Aga Kozak zapytywała mnie o wiele rzeczy. Jeden z wąt...
17.06
Przeprosiny.
Dziś prowadziłam warsztaty podczas których wywiązała się dobrrrrra dyskusja o przepraszaniu. Cóż to jest za kompetencja. O panie!
Bez-tytulu
Sukienkowatość.
Łazienkowe selfie modowe z Paryża. Musicie wiedzieć (nic nie musicie ale ten zwrot jakiś taki ładny), że ja baaaaaaaaardzo długo w swoim życiu nie ...

Tagi

Posłuchaj podcastu

Oglądaj mój kanał na YouTube

Na stronie używam ciasteczek, są bez mleka i cukru, słodzone miłością do znaków. Pliki cookies są zapisywane w pamięci przeglądarki internetowej. Chcesz wiedzieć więcej, kliknij tutaj